Placówki, z którymi zawieramy umowy, mają obowiązek udzielania świadczeń w sposób kompleksowy.

Co to znaczy?

Jeśli wymagasz wykonania dodatkowych badań diagnostycznych, niezbędnych dla prawidłowego leczenia, skierowania na nie wystawia lekarz udzielający świadczeń. Świadczeniodawca poinformuje Cię też, gdzie wykonać badania i pokryje koszty ich wykonania.

Przykład:

Jeżeli lekarz specjalista, który wystawił skierowanie na badanie rezonansu magnetycznego (MR) lub tomografię komputerową (TK) uznał, że badanie powinno być wykonane z kontrastem i zaznaczył to na skierowaniu, to powinien wystawić Ci skierowanie na badanie kreatyniny i wskazać, gdzie należy je wykonać. Wynik badania pokaż w placówce, w której MR lub TK będzie wykonywany.

W przypadku, gdy zostaniesz zakwalifikowany do leczenia w oddziale szpitalnym, a w szczególności do planowego leczenia operacyjnego, wykonanie niezbędnych badań diagnostycznych i konsultacji należy do szpitala. Jeśli zostaniesz poinformowany, że badania powinien zlecić np. lekarz podstawowej opieki zdrowotnej lub musisz wykonać je we własnym zakresie, zgłoś nieprawidłowość do dyrekcji szpitala, a jeśli to nie będzie wystarczające – do oddziału wojewódzkiego NFZ, na terenie którego ma siedzibę szpital.

Podstawa prawna:

Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 8 września 2015 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1146 z późn. zm.):

§ 8 ust. 1 Świadczeniodawca zapewnia udzielanie świadczeń w sposób kompleksowy obejmujący wykonanie niezbędnych badań, w tym badań laboratoryjnych i diagnostyki obrazowej, oraz procedur medycznych związanych z udzielaniem tych świadczeń.

§ 12 ust. 7 W przypadku skierowania pacjenta do szpitala, w szczególności do planowego leczenia operacyjnego, szpital wykonuje konieczne dla leczenia w szpitalu badania diagnostyczne i konsultacje.

§ 12 ust. 1 Lekarz ubezpieczenia zdrowotnego, kierując świadczeniobiorcę do poradni specjalistycznej lub do leczenia szpitalnego, dołącza do skierowania:

1) kopię wyników badań diagnostycznych i przeprowadzonych konsultacji, będące w jego posiadaniu, umożliwiające lekarzowi ubezpieczenia zdrowotnego lub felczerowi ubezpieczenia zdrowotnego kierującemu postawienie wstępnego rozpoznania stanowiącego przyczynę skierowania;

2) istotne informacje o dotychczasowym leczeniu specjalistycznym lub szpitalnym oraz zastosowanym leczeniu.

Źródło: Centrala NFZ