Drodzy Rodzice,Jolanta Kręcka, dyrektor Łódzkiego OW NFZ

z okazji Dnia Dziecka przygotowaliśmy dla Państwa serwis z informacjami na temat leczenia dzieci. Staraliśmy się, by poruszał zagadnienia, o które najczęściej nas Państwo pytają. Chcemy w ten sposób przypomnieć, że leczenie dzieci  jest jednym z priorytetów NFZ .

Szczególną uwagę chciałabym zwrócić na leczenie stomatologiczne dzieci. Ostatnio opublikowany raport dotyczący zdrowia dzieci wskazuje, że ogromnym problemem u dzieci jest próchnica. Na pierwszą wizytę do stomatologa mogą Państwo pójść już z kilkumiesięcznym niemowlakiem. Zapraszam do korzystania z gabinetów stomatologicznych, które mają umowę z NFZ. 

Zachęcam do przeczytania wywiadu z Profesorem Jerzym Stańczykiem, cenionym i lubianym przez pacjentów lekarzem i konsultantem wojewódzkim w dziedzinie pediatrii.

Pan Profesor przypomina nam, rodzicom i lekarzom, jak ważna jest uwaga i czas poświęcany DZIECKU. Nie pomogą najbardziej zaawansowane badania diagnostyczne, jeśli lekarz dokładnie nie zbada i nie obejrzy dziecka, nie porozmawia z jego rodzicami czy opiekunami.

Życzę Państwu, aby Wasze dzieci były zdrowe i szczęśliwe.

Z serdecznymi pozdrowieniami
Jolanta Kręcka

 

prof. Jerzy Stańczyk

Wywiad z Profesorem Jerzym Stańczykiem

Zapraszamy do lektury wywiadu z Profesorem Jerzym Stańczykiem, Konsultantem Wojewódzkim w dziedzinie Pediatrii, Dyrektorem Naczelnym SP ZOZ Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego Nr 4 Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, Kierownikiem Kliniki Kardiologii i Reumatologii Dziecięcej II Katedry Pediatrii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi.

Pan Profesor radzi, jak dbać o dziecko, przypomina, jak powinna wyglądać wizyta u lekarza pediatry oraz przestrzega przed leczeniem kataru i gorączki w szpitalnym oddziale ratunkowym. Z Panem Profesorem rozmawiała Anna Leder, rzecznik prasowy ŁOW NFZ.

Anna Leder: Panie Profesorze jakie jest  najważniejsze badanie, które możemy zrobić dziecku, rozstrzygające o zdrowiu bądź o chorobie:  morfologia, USG brzucha, bilans?

Profesor Jerzy Stańczyk: Najważniejszą rzeczą  jest odpowiednie badanie, czyli  przede wszystkim zebranie wywiadu od matki, ponieważ matka, która jest z dzieckiem przez cały dzień może bardzo wiele powiedzieć: co się z tym dzieckiem dzieje, czy zachowanie dziecka zmieniło się, jakie są objawy. Każdy doświadczony pediatra wie, że ten wywiad jest bezcenny. Krótko mówiąc: najpierw dokładne zebranie wywiadu i druga rzecz, bardzo ważna: dokładne zbadanie dziecka, nie wystarczy podnieść  mu tylko koszulkę. Dziecko trzeba rozebrać  -  dokładnie obejrzeć, ponieważ są pewne, chociażby choroby zakaźne, typu wiatrówka, która może dać np. jeden wykwit na lewym podudziu, więc jeżeli się tego dziecka dokładnie nie obejrzy, to rozpoznania się nie postawi, a dziecko może zarażać inne dzieci. 

Kiedy mamy już koncepcję co do rozpoznania, to wykonujemy badania diagnostyczne, żeby potwierdzić wstępną diagnozę. Przy infekcjach są to badania podstawowe: morfologia krwi, badanie ogólne moczu, białko aktywne, czyli CRP. Dają nam one  podstawę, żeby wykonać badanie, które nie jest już dla dziecka obojętne, czyli zdjęcie RTG klatki piersiowej, na którym możemy te zmiany zapalne zobaczyć i wtedy wdrożyć odpowiednią terapię. Natomiast, oczywiście, w różnych stanach patologicznych, tam gdzie boli brzuch oprócz badań podstawowych zlecamy takie, które wyjaśnią przyczynę tych dolegliwości m. in. badanie obrazowe czyli badanie USG, które jest badaniem nieinwazyjnym, a które może nam pomóc postawić diagnozę.

Podsumowując: najważniejsze to zebranie dokładnego wywiadu dotyczącego tego, co się z dzieckiem dzieje, dokładne zbadanie całego dziecka i zlecenie badań, które już kierunkują nas potem i dalej pozwalają na postawienie prawidłowego rozpoznania.

AL: Rodzice często pytają o to, czy lekarz pierwszego kontaktu powinien chociaż raz na jakiś czas zlecić badania krwi albo USG brzucha. Na czym polega profilaktyka u dzieci?

PJS:Profilaktyka zależy od wieku dziecka, w każdym wieku zwracamy uwagę na inne rzeczy. U dzieci małych, noworodków, niemowląt jest to profilaktyka dotycząca niedoboru witaminy D3, niedoboru żelaza. U niektórych  dzieci objawy tych niedoborów mogą być bardzo nasilone i dlatego ustalono standardy dawkowania witaminy D3, które obowiązują w zależności od tego, jak rozwija się dziecko i każdy lekarz podstawowej opieki zdrowotnej powinien tę procedurę i standardy znać. Niedobory żelaza natomiast występują najczęściej między 3 a 4 miesiącem życia i wtedy lekarz, który bada dziecko, ocenia jego stan i zabarwienie powłok skórnych. Jeżeli ma jakieś wątpliwości  albo z wywiadu wynika, że matka miała problemy z niedoborem żelaza, powinien zlecić morfologię. Jeżeli się okaże, że morfologia jest nieprawidłowa i lekarz podejrzewa, że powodem tego są niedobory żelaza, powinien wprowadzić preparaty żelaza, witaminy B6, kwasu foliowego.

To bardzo ważne, aby dzieckiem opiekował się jeden lekarz. Dziecko powinno mieć swojego lekarza pediatrę, do którego chodzi na wizyty kontrolne, który to dziecko zna i wie, jak to dziecko choruje i dlatego nie zawsze daje antybiotyk. Jako pediatrzy uważamy, że system jednego lekarza jest systemem najkorzystniejszym, bo powoduje, że matka ma zaufanie do lekarza i może się go poradzić, nawet telefonicznie. A jeżeli ma zaufanie do lekarza, to wtedy nie musi jechać do szpitalnego oddziału ratunkowego, gdzie takich czekających na zbadanie przez lekarza dzieci jest bardzo dużo i czeka się nawet kilka godzin. Jest nocna i świąteczna opieka zdrowotna, w której też zazwyczaj jest pediatra i tam dziecko powinno być obejrzane, zbadane. Oczywiście, jeżeli ono wymaga leczenia w szpitalu -  powinno być do niego  skierowane.

Niestety, w tej chwili tak się dzieje, że większość rodziców ma największe zaufanie do szpitala, czy lekarzy szpitalnych i od razu kierują się do izby przyjęć czy do szpitalnego oddziału ratunkowego, co nie jest dobrym rozwiązaniem. Czeka się długo, bo zbadanie małego dziecka wymaga dużo czasu, dziecko jest niespokojne, płacze, żeby postawić rozpoznanie trzeba czasu. Czasem tych dzieci, które w ciągu doby są badane w szpitalnym oddziale ratunkowym  jest nawet 100. Większość  dzieci może być leczona w domu. Jeśli dziecko z temperaturą 37,5 rodzic wiezie do szpitala, to musi wiedzieć , że tam czekają też dzieci chore, dzieci z różnego rodzaju infekcjami i dziecko, które ma banalne objawy,  jak katar wywołany infekcją wirusową, może się w takich warunkach zarazić innymi gorszymi bakteriami. Apeluję do rodziców: najpierw wizyta u swojego lekarza, a jeżeli jest weekend albo noc to wizyta w nocnej i świątecznej pomocy.

AL: Bilans zdrowia dziecka. Czy jest to ten moment kiedy można wykryć groźne choroby albo te, które warto wcześniej leczyć: wady postawy, zespół leniwego oka, niedojrzałość płciową?

PJS: To jest obowiązek lekarza POZ, żeby takie bilanse w odpowiednich okresach życia dziecka, które są dokładnie określone, przeprowadzić. Rodzice nie zawsze zwracają uwagę na pewne nieprawidłowości, które mogą być objawami, czasami, schorzeń dla dziecka bardzo groźnych. Dlatego tak ważne są bilanse wykonywane przez lekarza, ale również przez pielęgniarkę, która jest w POZ, która powinna również czynnie uczestniczyć w bilansach: powinna wytłumaczyć matce, jakie są korzyści z takiego bilansu, zapytać ją, jak dziecko się odżywia, jak funkcjonuje w domu, w jakich mieszka warunkach, powinna zwrócić uwagę na profilaktykę, właśnie podawanie witaminy D, wychodzenie z dzieckiem na spacer, zdrowe odżywianie.

AL: No właśnie, jak dbać o dziecko? Dawać witaminy, regularnie badać, namawiać do uprawiana sportu?

PJS: Myślę, że dbanie o zdrowie dziecka nie wymaga szczególnych pieniędzy. To kwestia modelu rodziny: jeżeli rodzice jeżdżą na rowerze, pływają, robią to także ich dzieci. Nie we wszystkich rodzinach, niestety, tak jest. To jest rola pielęgniarki, szkolnej czy w POZ, żeby przypominać, jak ważny jest ruch.

Druga rzecz to odpowiednia dieta, eliminowanie diety śmieciowej. Dzieci nie piją wody mineralnej tylko kolorowe napoje, które zawierają dużo cukru. Dzieci są otyłe i mają nadwagę. Odchudzić dziecko jest bardzo trudno – nie można stosować farmakologicznych środków. Rodzice muszą zwracać uwagę na to, co dziecko je. Do szkoły - kanapka, a nie słodka bułka. Dużo dzieci w wieku szkolnym ma już nadciśnienie tętnicze. Zdrowy tryb życia to nie wymysł.

Bardzo ważna jest profilaktyka palenia tytoniu u dzieci. Nie tylko czynnego, ale i biernego. Dziecko, które jest narażone na dym tytoniowy, to dziecko poważnie narażone na poważne choroby. Mało kto wie, że przyczyną zgonów łóżeczkowych (nagła śmierć niemowlęcia podczas snu – przyp. AL.) może być dym tytoniowy.

U starszych dzieci problemem jest  picie alkoholu. Nie ma dnia, żeby do SOR w Szpitalu im. M. Konopnickiej nie trafiło pijane dziecko.

AL: Co bezwzględnie powinno zaniepokoić rodzica? Jakie objawy? Gorączka i kaszel – nie panikujemy. Jakie  objawy somatyczne,  zmiany w zachowaniu powinny być dzwonkiem alarmowym?

PJS: To zależy od wieku dziecka. Dzieci starsze sygnalizują swoje problemy i rodzice reagują.

Trudniej jest z małymi dziećmi. U nich stan krytyczny od zdrowia, bywa, że dzieli  zaledwie kilkanaście godzin. Zmiana zachowania dziecka jest bardzo istotna. Jeżeli widzimy, że u dziecka występują gwałtowne objawy - należy jak najszybciej skonsultować się z lekarzem. W przypadku małych dzieci trzeba być bardzo czujnym.

U starszych dzieci trzeba dokładnie dowiedzieć się, co jest powodem zmiany zachowania. Jeżeli jednak dziecko zemdlało, ma bardzo silne bóle brzucha i wymiotuje należy skonsultować się z lekarzem, on musi ocenić, co dalej. Rodzice przede wszystkim muszą się dzieckiem interesować.

AL: Panie Profesorze, jest Pan szefem szpitala z renomowanym oddziałem onkologicznym dla dzieci. Mają Państwo wiele sukcesów w leczeniu dzieci chorych na raka. Czy zdarza się Panu pomyśleć: jak to możliwe, że rodzice, lekarze nie zauważyli objawów nowotworu, że dziecko trafiło do Państwa tak późno? Jakie objawy u dziecka powinny wzbudzić onkologiczną czujność  u rodziców?

PJS: Na szczęście większość tych dzieci trafia do nas w odpowiednim momencie. Dzięki doświadczeniu zespołu i bardzo nowoczesnym metodom leczenia, praktycznie ponad 85% tych dzieci można wyleczyć. Bardzo istotna jest pierwsza faza choroby, kiedy można dostrzec, że coś się z dzieckiem dzieje.

Objawy mogą być różne w zależności o tego, z jakim rodzajem nowotworu mamy do czynienia. U dziecka, które ma białaczkę objawy mogą być od początku dyskretne: dziecko staje się apatyczne, nie bardzo chce jeść, szybko się męczy, robi się blade, czasami mdleje. Uważny rodzic widzi, że z dzieckiem coś się dzieje. Chudnięcie - rodzice powinni zareagować. W szkole, gdzie dziecko jest na co dzień, nauczyciele także mają szansę zauważyć, że dziecko się zmieniło. Objawy np. nowotworów mózgu też są dosyć charakterystyczne, ale u małych dzieci trudno je od razu zauważyć. Jeżeli u małego dziecka, niemowlęcia zaczyna powiększać się obwód głowy, dziecko zaczyna się inaczej zachowywać, zaczyna zezować lub gdy ciemię zaczyna się zwiększać zamiast zmniejszać to takie dziecko powinno być jak najszybciej diagnozowane przez lekarza.

Część chorób czasami przebiega w sposób skryty. Może być tak, że dziecko jest w dobrej formie, a, niestety, jest chore. Myślę, że tutaj największą rolę odgrywają rodzice, którzy te dzieci na co dzień widzą i zmiany zachowania u dzieci, niepokojące dla nich, powinny być sygnałem, żeby się z tym dzieckiem pokazać u lekarza pediatry.

AL: Powiedział Pan Profesor o takich najprostszych i podstawowych rzeczach, które nie kosztują, a o których chyba trochę zapomnieliśmy, czyli uwaga, namysł, obserwacja, dotyk, rozmowa z rodzicami, rozebranie dziecka i obejrzenie go od stóp do głów. Czy takich lekarzy powinniśmy szukać dla naszych dzieci?

PJS:Myślę,  że dobrych lekarzy jest wielu. Brakuje profilaktyki, badania lekarskiego okresowego, kiedy zdrowe dziecko przychodzi, lekarz robi mu bilans i natychmiast diagnozuje także i te groźne choroby, o których wspominaliśmy. Bilansów powinno się przestrzegać. 

w górę

Dbasz o dziecko? Zrób mu bilans!

Bilans to wbrew pozorom jedno z najważniejszych badań profilaktycznych, którym możemy poddać nasze dziecko. Pozwala wykryć nie tylko wadę postawy, płaskostopie, wadę wymowy ale także np. zespół leniwego oka – schorzenie, które trzeba leczyć pilnie u dzieci, które rozpoczynają naukę czytania.

Zdarza się, że podczas sumiennie przeprowadzonego bilansu lekarze wykrywają u dzieci nowotwory.

O bilansach rodzice przypominają sobie zazwyczaj w pierwszej klasie szkoły podstawowej, kiedy pielęgniarka szkolna upomni się o zaświadczenie z bilansu 6-latka.

To kiedy zrobić bilans i jakie badania się podczas niego przeprowadza określa Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 24 września 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej

Kiedy bilans?

  • 1-4 tydzień życia

    Porada patronażowa lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, obejmująca badanie podmiotowe i przedmiotowe, z uwzględnieniem rozwoju fizycznego, pomiaru i monitorowania obwodu głowy, oceny żółtaczki, podstawowej oceny stanu neurologicznego oraz badania przedmiotowego w kierunku wykrywania wrodzonej dysplazji stawów biodrowych.

  • 2-6 miesiąc życia

    (w terminach odpowiadających szczepieniom ochronnym)    Lekarz sprawdzi m.in. :  stan neurologiczny dziecka, u chłopców zbada obecność jąder w mosznie, przeprowadzi test rozwoju reakcji słuchowych - w przypadku nieprawidłowego wyniku testu lub stwierdzenia przynależności do grupy ryzyka uszkodzenia słuchu skierowanie do specjalistycznej diagnostyki audiologicznej lub foniatrycznej; zbada czy nie ma wrodzonej dysplazji stawów biodrowych.

  • 9 miesiąc życia

    Lekarz zbada tempo rozwoju fizycznego (pomiary: masy i długości ciała, obwodu głowy i klatki piersiowej) i psychomotorycznego; oceni wykonanie szczepień ochronnych zgodnie z kalendarzem szczepień; przeprowadzi test rozwoju reakcji słuchowych.

  • 12 miesiąc życia 

    Lekarz zbada tempo rozwoju fizycznego (pomiary: masy i długości ciała, obwodu głowy i klatki piersiowej) i psychomotorycznego; oceni wykonanie szczepień ochronnych zgodnie z kalendarzem szczepień; przeprowadzi test rozwoju reakcji słuchowych; oceni obecność nowych czynników ryzyka uszkodzenia słuchu; zmierzy ciśnienie tętnicze krwi.

  • 2 lata

    Profilaktyczne badanie lekarskie obejmuje m.in. określenie współczynnika masy ciała (Body Mass Index - BMI), i psychomotorycznego oraz przebytych schorzeń; testu rozwoju reakcji słuchowych oraz ocenę rozwoju mowy; test Hirschberga w kierunku wykrywania zeza.

  • 4 lata

    Profilaktyczne badanie lekarskie obejmuje m.in:ocenę obecności czynników ryzyka uszkodzenia słuchu; badanie lekarskie podmiotowe i przedmiotowe w kierunku oceny rozwoju fizycznego (pomiary: wzrostu i masy ciała), w tym określenie współczynnika masy ciała (Body Mass Index - BMI), psychomotorycznego i społecznego; ocenę higieny jamy ustnej.

  • 5 lat

    (u dziecka 5-letniego nieodbywającego rocznego obowiązkowego przygotowania przedszkolnego) profilaktyczne badanie lekarskie (bilans zdrowia) obejmuje:

    1. badanie lekarskie podmiotowe i przedmiotowe w kierunku oceny rozwoju fizycznego (pomiary: wzrostu i masy ciała), w tym określenie współczynnika masy ciała (Body Mass Index - BMI), psychomotorycznego i społecznego;

    2. pomiar ciśnienia tętniczego krwi.

  • Roczne obowiązkowe przygotowanie przedszkolne

    (W przypadku niewykonania badania w terminie testy przesiewowe wykonuje się w klasie I szkoły podstawowej) profilaktyczne badanie lekarskie (bilans zdrowia) obejmuje m.in. badanie przedmiotowe ze szczególnym uwzględnieniem oceny:

    1. rozwoju fizycznego (pomiary: wzrostu i masy ciała), w tym określenie współczynnika masy ciała (Body Mass Index - BMI),

    2. rozwoju psychomotorycznego,

    3. mowy,

    4. lateralizacji,

    5. układu ruchu,

    6. jamy ustnej,

    7. u chłopców - obecności jąder w mosznie i wad układu moczowo-płciowego;

    8. wykrywanie zaburzeń układu ruchu, w tym bocznego skrzywienia kręgosłupa, zniekształceń statycznych kończyn dolnych;

    9. wykrywanie zeza (Cover test, test Hirschberga);

    10. wykrywanie zaburzeń ostrości wzroku;

    11. pomiar ciśnienia tętniczego krwi;

    12. badanie lekarskie specjalistyczne i diagnostyczne w razie potrzeby;

    13. podsumowanie badania, z określeniem zdrowotnej dojrzałości szkolnej i kwalifikacji do grupy na zajęciach wychowania fizycznego (w tym nauki pływania) oraz ewentualnego problemu zdrowotnego;

  • klasa III szkoły podstawowej

    profilaktyczne badanie lekarskie (bilans zdrowia) obejmuje m.in.:

    1. wykrywanie zaburzeń układu ruchu, w tym bocznego skrzywienia kręgosłupa;

    2. wykrywanie zaburzeń ostrości wzroku i widzenia barw;

    3. podsumowanie badania, z określeniem poziomu i tempa rozwoju fizycznego, rozwoju psychospołecznego (ocena orientacyjna), przystosowania szkolnego, kwalifikacji do grupy na zajęciach wychowania fizycznego i sportu szkolnego oraz ewentualnego problemu zdrowotnego; poradnictwo w zakresie prozdrowotnego stylu życia.

  • klasa I gimnazjum

    profilaktyczne badanie lekarskie (bilans zdrowia) obejmuje m.in.:

    1. wykrywanie zaburzeń słuchu (badanie orientacyjne szeptem); pomiar ciśnienia tętniczego krwi;

    2. badania specjalistyczne lekarskie i diagnostyczne w razie potrzeby;

    3. podsumowanie badania, z określeniem poziomu i tempa wzrastania oraz dojrzewania płciowego, rozwoju psychospołecznego (ocena orientacyjna), przystosowania szkolnego, kwalifikacji do grupy na zajęciach wychowania fizycznego i sportu szkolnego oraz ewentualnego problemu zdrowotnego;

  • klasa I szkoły ponadgimnazjalnej

    profilaktyczne badanie lekarskie (bilans zdrowia) obejmuje m.in.:

    1. podsumowanie badania, z określeniem poziomu i tempa rozwoju fizycznego i dojrzewania płciowego, rozwoju psychospołecznego (ocena orientacyjna), kwalifikacji do grupy na zajęciach wychowania fizycznego i sportu szkolnego oraz ewentualnego problemu zdrowotnego;

  • ostatnia klasa szkoły ponadgimnazjalnej do ukończenia 19. roku życia

    profilaktyczne badanie lekarskie (bilans zdrowia) obejmuje m.in.:

    1. wywiad od ucznia, z uwzględnieniem czynników ryzyka dla zdrowia oraz zachowań zdrowotnych,

    2. analizę informacji zawartej w karcie badania profilaktycznego od pielęgniarki lub higienistki szkolnej, ze szczególnym uwzględnieniem wyników testów przesiewowych, oraz od wychowawcy klasy,

    3. analizę innej dostępnej indywidualnej dokumentacji medycznej;

    4. podsumowanie wyników badania, z określeniem ewentualnego problemu zdrowotnego oraz sugestii i rad dotyczących dalszego kształcenia i wyboru zawodu, przyszłego rodzicielstwa, prozdrowotnego stylu życia, w tym aktywności fizycznej.

 

w górę

Chore dziecko w dzień i w nocy

Lekarze w poradni POZ opiekują się dziećmi w dni powszednie od poniedziałku do piątku w godzinach od 8.00 do 18.00, z wyłączeniem dni ustawowo wolnych od pracy. Wizyty domowe lekarza POZ u chorego dziecka , jeśli jego stan tego wymaga, można zgłosić telefonicznie i za pośrednictwem osób trzecich w godzinach ustalonych przez przychodnię, między 8 a 18. Każda przychodnia powinna umieścić w widocznym miejscu informację o zasadach i godzinach udzielania wizyt domowych.

Każdy lekarz POZ może zlecać badania diagnostyczne z zakresu diagnostyki laboratoryjnej i diagnostyki obrazowej – zgodnie z wykazem badań diagnostycznych będących w kompetencjach lekarza POZ (np. USG brzucha, TSH, RTG zatok, ALT, badania moczu i kału). O wydaniu skierowania na badania i jego częstotliwości decyduje lekarz POZ. Lekarz POZ kierując dziecko do lekarza specjalisty lub do szpitala, zobowiązany jest do wykonania i dołączenia do skierowania wyników niezbędnych badań diagnostycznych zgodnie z rozpoznanym schorzeniem, aktualną wiedzą i praktyką medyczną, w celu potwierdzenia wstępnego rozpoznania.

Lekarz POZ może wystawić receptę zadeklarowanemu do niego dziecku na leki zalecane przez innego lekarza (np. specjalistę). Może on kontynuować leczenie farmakologiczne pacjenta zastosowane przez lekarza w poradni specjalistycznej, jeżeli stan zdrowia tego pacjenta nie wymaga konsultacji specjalistycznej. Zaświadczenie od lekarza z poradni specjalistycznej jest niezbędne tylko w przypadku, gdy pacjent objęty leczeniem i stałą opieką poradni specjalistycznej wymaga okresowego monitorowania, zmiany lub korekty leczenia lub gdy lekarz POZ nie ma możliwości samodzielnego zweryfikowania zasadności ordynowania leków specjalistycznych.

Pediatra pomoże w poradni nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej

Po godzinach pracy placówek POZ usługi medyczne zapewniane są w formie świadczeń nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej. Poradnie nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej udzielają pomocy od poniedziałku do piątku w godz. 18-8 dnia następnego oraz całodobowo w soboty, niedziele i inne dni ustawowo wolne od pracy.

W razie nagłego pogorszenia stanu zdrowia, dziecko, bez względu na miejsce zamieszkania, może skorzystać z pomocy w każdej poradni nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej, tam, gdzie ma najbliżej.  W razie nagłego zachorowania dziecka po godzinie 18 nie musisz od razu udawać się do szpitalnego oddziału ratunkowego lub dzwonić po pogotowie. W każdej dzielnicy Łodzi i w większości poradni nocnej opieki w Łódzkiem dyżurują lekarze pediatrzy.

Jeśli życie dziecka nie jest zagrożone to oni udzielą mu pomocy, także w domu. Na wizytę domową możesz wezwać tylko lekarza ze swojej dzielnicy lub powiatu.

Lekarze w poradniach mają zazwyczaj do dyspozycji laboratorium i rentgen.

  • lista poradni nocnej pomocy znajduje się na www.nfz-lodz.pl

 

w górę

Dziecko u specjalisty

Jeżeli lekarz POZ (na podstawie zleconych przez siebie badań diagnostycznych) albo w szpitalu uzna, że konieczne jest dalsze leczenie dziecka u specjalisty powinien wydać do niego skierowanie.  Lekarze specjaliści różnych dziedzin medycyny w ramach umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia udzielają świadczeń w poradniach specjalistycznych.

W uzasadnionych przypadkach wynikających ze stanu zdrowia, specjaliści realizują także wizyty w domu chorego. Jeżeli zachodzi taka konieczność, lekarz kierujący do specjalisty powinien wskazać, czy wymagasz udzielenia porady w domu. Potrzebę takiej wizyty możesz także zgłosić sam.

W przypadku nagłych zachorowań lub nagłego pogorszenia Twojego stanu zdrowia, świadczenie w poradni specjalistycznej winno być zrealizowane w trybie nagłym, czyli w dniu zgłoszenia. Decyzję o przyjęciu dziecka w trybie nagłym podejmuje lekarz, a świadczenia zdrowotne są udzielane bez wymaganego skierowania.

W ramach ambulatoryjnej opieki specjalistycznej lekarze specjaliści:

  • wykonują zabiegi medyczne, których wykonanie jest możliwe w gabinetach zabiegowych;

  • udzielają porad specjalistycznych w ramach których wykonują badania lekarskie, udzielają albo zlecają niezbędne świadczenia diagnostyczne i terapeutyczne oraz przepisują konieczne leki.

W czasie pierwszej wizyty, lekarz specjalista stawia diagnozę i ustala dalsze leczenie. W razie potrzeby, kontynuuje leczenie lub kieruje do innych specjalistów, także na leczenie w szpitalu. Jeżeli dziecko zostaje skierowane przez specjalistę do innej poradni specjalistycznej albo do szpitala, wraz ze skierowaniem powinno otrzymać wszystkie dostępne wyniki badań umożliwiające potwierdzenie wstępnego rozpoznania.

Badania u specjalisty

Lekarz specjalista może skierować dziecko na wszystkie badania diagnostyczne niezbędne do rozpoznania choroby, postawienia diagnozy i prowadzenia terapii. 

Badania diagnostyczne, na które kieruje lekarz specjalista, wykonywane są na podstawie skierowania w miejscu wskazanym przez lekarza.

w górę

Dziecko u logopedy

Dzieci korzystają z terapii logopedycznej w poradniach logopedycznych, tych samych, z których mogą korzystać także dorośli.

Zgodnie z prawem świadczenia w poradni logopedycznej powinny trwać przynajmniej pół godziny.

Zajęcia w poradni logopedycznej obejmują między innymi: terapię defektów wymowy, ćwiczenie mowy przełykowej trwają co najmniej 30 minut.

Ćwiczenia są indywidualne. NFZ nie narzuca limitu liczby takich zajęć w miesiącu czy tygodniu. Częstotliwość zajęć zależy od wskazań medycznych i od kolejki oczekujących.

w górę

Dziecko u stomatologa i ortodonty

U stomatologa

Do stomatologa można pójść już z półrocznym malcem – stomatolog poinstruuje jak dbać o higienę pierwszych ząbków. Dzieci korzystają z poradni stomatologicznych dla dzieci i młodzieży – ich listę można znaleźć na zip,nfz.gov.pl – wraz z godzinami przyjęć.

Dzieciom i młodzieży do 18. roku życia przysługują, między innymi:

  • badanie lekarskie kontrolne (3 razy w roku kalendarzowym);

  • zabezpieczenie lakiem bruzd zębów szóstych w ramach profilaktyki – do ukończenia siódmego roku życia;

  • lakierowanie wszystkich zębów stałych;

  • plomby światłoutwardzalne (tzw. białe) od „trójki” do „trójki”;

  • impregnacja zębiny zębów mlecznych;

  • całkowite opracowanie i odbudowa ubytku zęba mlecznego;

  • kosmetyczne pokrycie niedorozwoju szkliwa w zębach stałych;

  • leczenie endodontyczne (kanałowe) wszystkich zębów oraz zakażonych zębów jedno i dwukanałowych;

  • leczenie chorób przyzębia;

  • zabiegi chirurgiczne, takie jak: operacyjne odsłonięcie zatrzymanego zęba, operacyjne usunięcie zawiązków zębów ze wskazań ortodontycznych, resekcja wierzchołka korzenia zębów przednich

U ortodonty

W ramach bezpłatnego leczenia ortodontycznego wad zgryzu pacjentowi przysługuje:

  • leczenie z zastosowaniem aparatu ruchomego – do końca 12. roku życia;

  • kontrola wyników leczenia po jego zakończeniu – w okresie retencji do ukończenia 13. roku życia;

  • zdjęcie pantomograficzne (czyli zdjęcie wszystkich zębów) – jeden raz w trakcie całego leczenia ortodontycznego – na takie zdjęcie skierowanie wydaje lekarz ortodonta i wskazuje, gdzie wykonać je bezpłatnie;

  • naprawa aparatu – do ukończenia 13. roku życia.

Do 18. roku życia w ramach leczenia ortodontycznego przysługuje:

  • badanie lekarskie stomatologiczne z instruktażem higieny jamy ustnej,

  • badanie przez lekarza specjalistę,

  • proteza dziecięca częściowa i proteza dziecięca całkowita (dla dzieci, które mają ubytki w zębach stałych lub mlecznych - protezę wykonuje ortodonta),

  • korekcyjne szlifowanie zębów.

W przypadku nieprawidłowego użytkowania aparatu, np. nieregularnego noszenia - nie przysługuje naprawa lub wymiana aparatu.

Aparat ortodontyczny ruchomy do 12 roku życia jest bezpłatny i placówki nie mogą pobierać za niego żadnych opłat ani dopłat (!). NFZ nie refunduje aparatów stałych.

Profilaktyka stomatologiczna

Wykaz profilaktycznych świadczeń stomatologicznych dla dzieci i młodzieży do ukończenia 19. roku życia

  • 6. miesiąc życia - wizyta kontrolna z instruktażem matki w zakresie higieny jamy ustnej i badanie lekarskie stomatologiczne w zakresie początku ząbkowania i stanu jamy ustnej;

  • 9. miesiąc życia - ocena stanu uzębienia mlecznego i profilaktyka fluorkowa przy braku przeciwwskazań;

  • 12. miesiąc życia - ocena stanu uzębienia mlecznego, kontrola higieny jamy ustnej i profilaktyka fluorkowa przy braku przeciwwskazań;

  • 2. rok życia - ocena stanu uzębienia, kontrola higieny jamy ustnej, ocena stanu morfologicznego i funkcji żucia oraz wyrzynania zębów obejmuje:

    • sprawdzenie liczby jednoimiennych górnych i dolnych siekaczy po prawej i lewej stronie łuku oraz przebiegu linii pośrodkowej;

    • sposób zwierania się siekaczy;

    • sprawdzenie toru oddychania;

    • sposób układania dziecka do snu;

    • sposób karmienia;

    • sprawdzenie występowania nawyków w postaci ssania smoczków lub palców.

    • Profilaktyka ortodontyczna, pouczenie o dbałości oddychania przez nos, o odpowiednich sposobach układania dziecka do snu, konieczności odzwyczajenia od nawyków, a także profilaktyka profesjonalna próchnicy, w tym profilaktyka fluorkowa przy braku przeciwwskazań;

  • 4. rok życia - wizyta adaptacyjna  przysługuje w przypadku pierwszej wizyty dziecka (jeżeli nie wykorzystało świadczenia wcześniej), kontrola higieny jamy, ocena stanu morfologicznego i funkcji żucia oraz wyrzynania zębów obejmuje:

    • sprawdzenie liczby zębów oraz przebiegu linii pośrodkowej;

    • sposób zwierania siekaczy;

    • sprawdzenie toru oddychania;

    • sprawdzenie występowania nawyków.

    • Profilaktyka ortodontyczna, pouczenie o dbałości oddychania przez nos, o wprowadzaniu pokarmów o stałej konsystencji, odzwyczajaniu od nawyków, a także profilaktyka profesjonalna próchnicy, w tym profilaktyka fluorkowa przy braku przeciwwskazań;

  • 5. rok życia- wizyta adaptacyjna przysługuje w przypadku pierwszej wizyty dziecka (jeżeli nie wykorzystało świadczenia wcześniej), kontrola higieny jamy ustnej, ocena stanu morfologicznego i funkcji żucia oraz wyrzynania zębów obejmuje:

    • sprawdzenie liczby zębów;

    • sposób zwierania się siekaczy oraz przebieg linii pośrodkowej i linii za tylnymi powierzchniami drugich zębów trzonowych mlecznych;

    • występowanie nawyków;

    • starcie powierzchni żujących mlecznych trzonowców;

    • sposób kontaktu kłów.

    • Profilaktyka ortodontyczna, nauczenie sposobów działań prowadzących do eliminacji nawyków ssania smoczków i oddychania z otwartymi ustami, zalecenie podawania pokarmów o stałej konsystencji, a także profilaktyka profesjonalna próchnicy, w tym profilaktyka fluorkowa przy braku przeciwwskazań. Dotyczy zębów mlecznych i stałych.

  • 6. rok życia- ocena stanu uzębienia za pomocą wskaźnika intensywności próchnicy dla zębów mlecznych i dla zębów stałych, kontrola higieny jamy ustnej, ocena stanu morfologicznego i funkcji żucia oraz wyrzynania zębów obejmuje:

    • sprawdzenie typu wyrzynania zębów stałych (siekaczowy lub trzonowcowy);

    • sposób zwierania się pierwszych stałych zębów trzonowych;

    • występowanie nawyków ustnych;

    • starcie powierzchni żujących zębów mlecznych.

    • Profilaktyka ortodontyczna, w uzasadnianych przypadkach opiłowanie niestartych powierzchni mlecznych kłów prowadzących dolny łuk zębowy nadmiernie ku tyłowi, a także profilaktyka profesjonalna próchnicy, w tym profilaktyka fluorkowa przy braku przeciwwskazań. Dotyczy zębów mlecznych i stałych.

  • 7. rok życia - ocena stanu uzębienia za pomocą wskaźnika intensywności próchnicy dla zębów mlecznych i dla zębów stałych, kwalifikacja do szczególnej opieki stomatologicznej w zakresie podstawowego leczenia stomatologicznego lub specjalistycznego leczenia stomatologicznego, wykrywanie nieprawidłowości (wad) zgryzu, a także profesjonalna profilaktyka fluorkowa. Dotyczy zębów mlecznych i stałych.

  • 10. rok życia - ocena stanu uzębienia oraz ocena stanu tkanek przyzębia przez oznaczenie głębokości kieszonek dziąsłowych oraz wskaźnika krwawienia kwalifikacja do szczególnej opieki stomatologicznej w zakresie podstawowego leczenia stomatologicznego lub specjalistycznego leczenia stomatologicznego, wykrywanie nieprawidłowości (wad) zgryzu, a także profesjonalna profilaktyka fluorkowa. Dotyczy zębów mlecznych i stałych.

  • 12. rok życia - ocena stanu uzębienia, j.w.;

  • 13. rok życia - ocena stanu uzębienia, j.w.;

  • 16. rok życia - ocena stanu uzębienia, j.w.;

  • 19. rok życia - ocena stanu uzębienia, ocena stanu zdrowia jamy ustnej z uwzględnieniem stanu uzębienia, przyzębia i błony śluzowej jamy ustnej, wykrywanie nieprawidłowości (wad) zgryzu.

Ważne! Nie zgadzaj się na bezpłatne badania stomatologiczne w szkole, ani w przedszkolu, w których nie ma gabinetu stomatologicznego, który ma umowę z NFZ. Rodzice często proszeni są o pozostawianie upoważnień do wykonywania dziecku takich badań stomatologicznych – może być to powodem medycznych i finansowych nadużyć! Badania MUSZĄ odbywać się w gabinecie stomatologiczny, na fotelu, za pomocą sterylnych narzędzi.

w górę

Zaburzenia zachowania i stres. Dziecko u psychologa i psychiatry

Dzieciom i młodzieży do 18 roku życia przysługują świadczenia udzielane w wyszczególnionych placówkach.

  • Poradnia Zdrowia Psychicznego dla Dzieci i Młodzieży.

W poradni leczone są takie choroby i zaburzenia jak: schizofrenia, zaburzenia typu schizofrenii (schizotypowe) i urojeniowe, zaburzenia nastroju (afektywne), zaburzenia nerwicowe, związane ze stresem i pod postacią somatyczną, zespoły behawioralne związane z zaburzeniami fizjologicznymi i czynnikami fizycznymi, upośledzenie umysłowe, zaburzenia rozwoju psychicznego, zaburzenia zachowania i emocji rozpoczynające się zwykle w dzieciństwie i w wieku młodzieńczym, nieokreślone zaburzenia psychiczne, a także w przypadku konieczności obserwacji.

Tutaj dziecko może skorzystać z diagnozy lekarskiej (taka porada powinna trwać minimum 1 godzinę, proces diagnostyczny może wymagać  od 1 do 3 porad diagnostycznych u pacjenta), terapeutycznej porady lekarskiej (czas trwania – minimum pół godziny) oraz wizyty kontrolnej (minimum 15 minut). Lekarz może skierować dziecko do psychologa w celu dalszej diagnozy. Warunki przeprowadzania diagnozy przez psychologa są identyczne jak w przypadku diagnozy lekarskiej: czas trwania to minimum 1 godzina, a cały proces diagnostyczny może wymagać od 1 do 3 porad diagnostycznych.

Dziecko lub nastolatek może uzyskać poradę psychologiczną (minimum 45 minut) lub zacząć uczęszczać na regularną psychoterapię (czas trwania jednej sesji to 60 minut). Proces krótkoterminowy powinien obejmować do 25 sesji w ciągu pół roku, natomiast terapia długoterminowa powinna trwać do 75 sesji w ciągu roku. W zależności od trudności jakie przeżywa pacjent, stopnia zaburzenia oraz problemów w rodzinie, psychoterapeuta może zaproponować również terapię rodzinną lub grupową. W tym wypadku sesja psychoterapii również powinna trwać 60 min.

Psycholog w domu

W ramach świadczeń udzielanych w poradni pacjent w uzasadnionych przypadkach ma prawo uzyskać wizytę, poradę diagnostyczną, terapeutyczną lub psychologiczną w domu.

Warunkiem otrzymania świadczenia psychiatrycznego lub psychologicznego w domu jest stan zdrowia, który uniemożliwia pojawienie się w poradni.

Dziecko na oddziale psychiatrycznym 

Lekarz POZ lub psychiatra, dziecko przebywając w oddziale otrzymuje całodobową opiekę lekarską.

Leczenie obejmuje diagnostykę, terapię oraz farmakoterapię dzieci i młodzieży objętych obowiązkiem szkolnym i obowiązkiem nauki oraz kształcących się w szkołach ponadgimnazjalnych do ich ukończenia. Do przyjęcia kwalifikują się dzieci i młodzież ze wszystkimi zaburzeniami psychicznymi i zaburzenia zachowania.

Dziecko lub nastolatek, przebywając w oddziale, oprócz świadczeń i programów terapeutycznych ma zagwarantowane niezbędne badania diagnostyczne, konsultacje specjalistyczne, leki, wyroby medyczne, w tym wyroby medyczne będące przedmiotami ortopedycznymi, wyżywienie oraz działania edukacyjno-konsultacyjne dla rodzin.

Hostel – szansa dla nastolatka 

Dzieci i młodzież mają również prawo skorzystać ze świadczeń udzielanych w hostelu dla osób z zaburzeniami psychicznymi. Leczeni są tu nieletni z następującym rozpoznaniem: zaburzenia psychiczne spowodowane uszkodzeniem lub dysfunkcją mózgu i chorobą somatyczną, schizofrenia, zaburzenia typu schizofrenii (schizotypowe) i urojeniowe, zaburzenia nastroju (afektywne), upośledzenie umysłowe lekkie, zaburzenia zachowania i emocji rozpoczynające się zwykle w dzieciństwie i w wieku młodzieńczym, reakcja na ciężki stres i zaburzenia adaptacyjne.

W hostelu pacjent ma zagwarantowany 1–3 osobowy pokój. Kuchnia i łazienka jest wspólna. W hostelu prowadzone są profilowane programy psychoterapeutyczne rehabilitacyjne w celu poprawy codziennego funkcjonowania oraz przywrócenia podstawowych umiejętności społecznych,

W hostelu pacjent może przebywać do 300 dni w roku. Ze względu na zaburzenia psychiczne i trudną sytuację rodzinną uniemożliwiającą pacjentowi powrót do zdrowia, hostel jest szansą na korzystanie z psychoterapii i ukończenie szkoły w korzystnym środowisku. Hostel zapewnia całodobową opiekę terapeuty. W hostelu pacjent ma dostęp do takich samych świadczeń gwarantowanych jak podczas pobytu w oddziale stacjonarnym.

Oddział psychiatryczny dzienny – terapeuta na co dzień

Oddział dzienny psychiatryczny dla dzieci i młodzieży to forma leczenie dobra i wygodna dla dzieci z całościowymi zaburzeniami rozwojowymi, również ze współistniejącymi schorzeniami, w szczególności epilepsją, wadami wzroku, słuchu, upośledzeniem umysłowym, mózgowym porażeniem dziecięcym. 

Świadczenia rehabilitacyjne na takim oddziale obejmują diagnostykę, leczenie i rehabilitację. W ramach pobytu są podejmowane działania konsultacyjno-edukacyjne dla rodzin osób z zaburzeniami psychicznymi. Oprócz rehabilitacji osób ze spectrum autyzmu, w oddziałach dziennych dla dzieci i młodzieży przyjmowani są pacjenci z następującym rozpoznaniem: organiczne zaburzenia psychiczne włącznie z zespołami objawowymi, schizofrenia, zaburzenia typu schizofrenii (schizotypowe) i urojeniowe zaburzenia nastroju (afektywne), zaburzenia nerwicowe, związane ze stresem i pod postacią somatyczną, zaburzenia odżywiania się, upośledzenie umysłowe, zaburzenia rozwoju psychicznego, zaburzenia zachowania i emocji rozpoczynające się zwykle w dzieciństwie i w wieku młodzieńczym.

Świadczenia dzienne psychiatryczne rehabilitacyjne dla dzieci i młodzieży obejmują diagnostykę, leczenie i rehabilitację dzieci i młodzieży do 18 roku życia z zaburzeniami psychicznymi, zwłaszcza psychotycznymi, ze znacznymi, zagrażającymi lub utrwalonymi zaburzeniami funkcjonowania życiowego. Istnieje podział oddziału dziennego psychiatrycznego rehabilitacyjnego dla dzieci i młodzieży na pododdział dla dzieci do 13. roku życia i pododdział młodzieżowy.

Pobyt na Oddziale Dziennym umożliwia intensywne oddziaływania terapeutyczne oraz opiekę lekarską przygotowujące do podjęcia nauki w szkole. Przebywający na oddziale pacjent ma zagwarantowane: świadczenia terapeutyczne, programy terapeutyczne, niezbędne badania diagnostyczne, leki, wyżywienie, działania edukacyjno-konsultacyjne dla rodzin.
Świadczenia na Oddziale Dziennym są na podstawie skierowania od lekarza, od poniedziałku do piątku, poza dniami ustawowo wolnymi od pracy, przy dziennej liczbie godzin nie mniejszej niż 5. Pacjent może przebywać na oddziale do 217 dni w ciągu roku.

Uwaga! Autyzm

Jeśli Twoje dziecko:

  • Nie mówi
  • Nie patrzy w oczy
  • Nie bawi się z rodzicami, ani z innymi dziećmi
  • Fascynuje się wirującymi przedmiotami np. wiatraczki, koła aut
  • Wykonuje wciąż te same ruchy, np. macha ręką
  • Układa zabawki i przedmioty w długie rzędy

to sygnał, aby zgłosić się do specjalisty, potwierdzić bądź wykluczyć autyzm. Wystarczy skierowanie od lekarza POZ lub innego lekarza, który ma umowę z NFZ.

Gdzie leczyć autyzm w Łódzkiem

W Łódzkiem są  4 poradnie, które diagnozują i leczą dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu. W poradniach realizowany  jest program terapeutyczno- rehabilitacyjny dla osób z autyzmem dziecięcym, który obejmuje szereg świadczeń udzielanych pacjentom z rozpoznaniem autyzmu dziecięcego lub innych całościowych zaburzeń rozwoju (F84) i ich rodzinom w celu redukcji objawów psychopatologicznych, poprawy w funkcjonowaniu emocjonalnym, społecznym i poznawczym, poprawy w porozumiewaniu się werbalnym i niewerbalnym, usamodzielnienia i przygotowania do życia w wieku dorosłym; programem mogą być objęte również osoby powyżej 18. roku życia z tym rozpoznaniem;

program jest realizowany przez zespół specjalistów i obejmuje:

  1. wizyty terapeutyczne, polegające na indywidualnej terapii psychologicznej,

  2. terapię i poradnictwo psychologiczne dla rodzin,

  3. terapię zaburzeń mowy oraz porozumiewania się,

  4. psychoedukację rodziców,

  5. grupowe zajęcia terapeutyczne.

Ponadto osoby z autyzmem dziecięcym mogą korzystać ze świadczeń psychiatrycznych dziennych rehabilitacyjnych dla dzieci i młodzieży (opisane wyżej).

Poradnie dla dzieci z autyzmem:
  • Centrum Edukacyjno-Rehabilitacyjne SZANSA, Piotrków Trybunalski, ul. Wysoka 21, tel. 44 732 66 74

  • Ośrodek Opiekuńczo-Rehabilitacyjny dla Dzieci Niepełnosprawnych, Skierniewice, ul. Jagiellońska 28, 46 833 97 60

  • Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej Fundacji Pomocy Dzieciom Jaś i Małgosia, Łódź - Górna, ul. Tatrzańska 105, 42 643 46 70

  • Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej NAVICULA-CENTRUM, Łódź - Polesie, ul. Krzysztofa Cedry 2, 42 611 83 45

Nie tylko autyzm. Zespół Retta i Aspergera

Całościowe zaburzenia rozwoju jest to kategoria diagnostyczna obejmująca zaburzenia rozpoczynające się od dzieciństwa, charakteryzujące się trudnościami w komunikacji i kontaktach społecznych, często także nietypowym zachowaniem i słabością fizyczną.

W ICD-10 całościowe zaburzenia rozwoju obejmują poza autyzmem także inne schorzenia:

  • F84.2 Zespół Retta

  • F84.3 Inne dziecięce zaburzenia dezintegracyjne

  • F84.4 Zaburzenie hiperkinetyczne z towarzyszącym upośledzeniem umysłowym i ruchami stereotypowymi

  • F84.5 Zespół Aspergera

  • F84.8 Inne całościowe zaburzenia rozwojowe

  • F84.9 Całościowe zaburzenia rozwojowe, nie określone

ŁOW NFZ finansuje świadczenia dla osób z autyzmem dziecięcym lub innymi całościowymi zaburzeniami rozwoju w poradni dla osób z autyzmem dziecięcym. W poradni realizowane są: porada lekarska diagnostyczna (proces diagnostyczny może wymagać od 1 do 3 porad diagnostycznych), porada kompleksowo-konsultacyjna, program terapeutyczno-rehabilitacyjny dla osób z autyzmem dziecięcym (od 5 godzin do 30 godzin miesięcznie u 1 pacjenta, maksymalnie 360 godzin w ciągu roku).

Porada lekarska diagnostyczna to porada rozpoczynająca lub weryfikująca proces diagnostyczno-terapeutyczny, który może wymagać od 1 do 3 porad diagnostycznych u jednego pacjenta, obejmująca:

  1. zebranie wywiadu,

  2. ocenę stanu psychicznego i somatycznego,

  3. skierowanie na niezbędne badanie psychologiczne,

  4. niezbędne badania diagnostyczne, w tym laboratoryjne,

  5. ustalenie rozpoznania i planu terapeutycznego.

Porada kompleksowo-konsultacyjna to wstępne i kontrolne, specjalistyczne świadczenie dla osób z autyzmem dziecięcym lub innymi całościowymi zaburzeniami rozwoju, nieobjętych opieką w programie terapeutyczno-rehabilitacyjnym dla osób z autyzmem dziecięcym. Poradą mogą być objęte również osoby powyżej 18. roku życia z tym rozpoznaniem.

Świadczenie jest udzielane przez przynajmniej dwie osoby z zespołu specjalistów i obejmuje czynności takie jak:

  1. zebranie wywiadu,

  2. badanie stanu psychicznego i somatycznego,

  3. badanie psychologiczne (w razie potrzeby z zastosowaniem specjalistycznych testów),

  4. instruktaż i psychoedukację dla rodzin,  

  5. konsultacje dla osób sprawujących opiekę nad dziećmi w placówkach, prowadzące do ustalenia rozpoznania, diagnozy funkcjonalnej, zaleceń w formie indywidualnego programu terapeutyczno-rehabilitacyjnego i wydania zaświadczenia i opinii w formie pisemnej. Porada kompleksowo-konsultacyjna dla osób z autyzmem dziecięcym jest realizowana tylko przez poradnie, które spełniają odpowiednie warunki lokalowe (pokój obserwacji).

Leczenie psychiatryczne – opłaty

Zgodnie z umową zawartą z Funduszem,  każda poradnia czy szpital ma obowiązek leczyć pacjentów w sposób nieprzerwany – do wartości określonej w umowie z NFZ. Kiedy liczba pacjentów zgłaszających się do poradni jest zbyt duża w stosunku do możliwości jednostki wynikających z kontraktu jest ustalanie kolejki oczekujących. Istotne jest, aby proces leczenia przebiegał w sposób równy i jednakowy dla wszystkich ubezpieczonych pacjentów. Placówki nie powinny tworzyć podziału, w wyniku którego grupie pacjentom dokonującym dodatkowych opłat udzielane są świadczenia o lepszej jakości.

W przypadku, gdy rodzic lub opiekun zauważy opisane nieprawidłowości powinien się jak najszybciej skontaktować z pracownikami łódzkiego oddziału NFZ (email: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. lub pisemnie ŁOW NFZ ul. Kopcińskiego 58, 90-032 Łódź). Nigdy nie powinno dochodzić do dyskryminacji tej grupy pacjentów, których nie stać do dopłaty do zagwarantowanych ustawowo świadczeń.

Leczenie psychiatryczne po 18. r.ż.

We wszystkich formach opieki nad młodzieżą dopuszcza się, w przypadku kontynuacji nauki szkolnej, udzielanie świadczeń osobom powyżej 18. roku życia, jednak nie dłużej niż do ukończenia 26. roku życia. Ograniczenia te nie dotyczą świadczeń udzielanych dla osób z autyzmem dziecięcym w poradniach dla osób z autyzmem dziecięcym.

w górę

Rehabilitacja dla dzieci

Dziecko, które trzeba rehabilitować po chorobie lub urazie może skorzystać z rehabilitacji leczniczej:

  • w poradni,

  • w domu,

  • w ośrodku lub oddziale dziennym,

  • w szpitalu.

Skierowanie do poradni rehabilitacji lub na zabiegi fizjoterapeutyczne może wystawić każdy lekarz ubezpieczenia zdrowotnego i jest ono ważne nie dłużej niż 12 miesięcy od momentu rozpoczęcia leczenia. Skierowanie na zabiegi straci ważność, jeżeli nie zostanie zarejestrowane w przychodni rehabilitacyjnej w terminie trzydziestu dni od daty wystawienia. Należy jednocześnie podkreślić, że skierowanie do poradni rehabilitacyjnej nie jest tożsame ze skierowaniem na realizację cyklu zabiegów fizjoterapeutycznych.

Wady postawy i dysfunkcje

W przypadku stwierdzenia przez lekarza specjalistę wady postawy kwalifikującej się do rehabilitacji leczniczej lub dysfunkcji narządu ruchu, której przyczyną są wady postawy można skorzystać z rehabilitacji leczniczej w warunkach ambulatoryjnych. Na taką opiekę składają się  porady lekarza rehabilitanta i fizjoterapia ambulatoryjna.

Skierowanie na zabiegi może wystawić lekarz specjalista rehabilitacji ogólnej, medycznej lub narządu ruchu, chirurgii ortopedycznej lub urazowej. Jeżeli ze względu na brak możliwości samodzielnego poruszania się, nie ma możliwości dotarcia do placówki rehabilitacji ambulatoryjnej, dziecko może skorzystać z rehabilitacji leczniczej w warunkach domowych, która obejmuje poradę lekarską rehabilitacyjną lub fizjoterapię domową realizowaną przez wizytę fizjoterapeutyczną, bądź zabieg fizjoterapeutyczny.

Dzieci, które zostały skierowane na fizjoterapię z powodu wady postawy podczas zajęć z fizjoterapeutą dzieci ćwiczą indywidulanie lub w grupie. Decyduje o tym terapeuta.
NFZ sfinansuje do 5 (pięciu) zabiegów dziennie w dziesięciodniowym cyklu terapeutycznym.

Gimnastyka korekcyjna

Dzieci i młodzież, które nie kwalifikują się do rehabilitacji leczniczej, lekarz może skierować na zajęcia korekcyjno-kompensacyjne organizowane w szkołach i finansowane ze środków publicznych na podstawie odrębnych przepisów. NFZ nie organizuje i nie finansuje takich zajęć.

Rehabilitacja w domu

O konieczności skorzystania z właściwej dla dziecka formy rehabilitacji leczniczej decyduje lekarz ubezpieczenia zdrowotnego, a informacja o wskazaniach do rehabilitacji domowej musi być zawarta na wystawionym skierowaniu. Termin domowej lekarskiej porady rehabilitacyjnej, wizyty fizjoterapeutycznej lub zabiegów w domu można ustalić po otrzymaniu skierowania w gabinecie lub zakładzie rehabilitacyjnym, który ma podpisaną umowę z NFZ. W ramach tego rodzaju rehabilitacji prowadzona jest również edukacja zdrowotna pacjenta i jego opiekunów obejmująca naukę wykonywanych ćwiczeń.

Ważne! Każda poradnia, zakład lub przychodnia rehabilitacji, która ma podpisaną umowę na świadczenia ambulatoryjne ma obowiązek udzielania świadczeń w domu (jeżeli istnieje taka konieczność).

Dziecku przysługuje rehabilitacja do 80 dni zabiegowych w warunkach domowych w roku kalendarzowym, w trakcie których może być wykonywanych do pięciu zabiegów dziennie.

Rehabilitacja dziecka w ośrodku lub oddziale dziennym

Jeżeli stan zdrowia dziecka nie pozwala na rehabilitację w poradni, ale nie wymaga ono całodobowego nadzoru medycznego może skorzystać z zabiegów rehabilitacji leczniczej w ośrodku lub oddziale dziennym. Dziecko uczestniczy w zabiegach, które  obejmują kompleksową fizjoterapię narządu ruchu, szczególnie ze wskazań ortopedycznych (po urazach, przebytych operacjach lub przewlekle chorych), a także wskazań m. in. neurologicznych, kardiologicznych czy onkologicznych.

W ramach tego rodzaju w zależności do schorzenia realizowane są m.in. zabiegi rehabilitacji dzieci z zaburzeniami wieku rozwojowego – to  wielospecjalistyczna, kompleksowa rehabilitacja dzieci:

  • z grupy wysokiego ryzyka ciążowo-porodowego;

  • z wrodzonymi wadami rozwojowymi układu nerwowego (np. przepukliny oponowo-rdzeniowe, małogłowie, wrodzone wodogłowie);

  • z chorobami metabolicznymi układu nerwowego;

  • z zaburzeniami koordynacji ruchowej pochodzenia centralnego;

  • z zespołem mikrozaburzeń czynności mózgu (z wyłączeniem zespołów nadpobudliwości psychomotorycznej);

  • z zespołami aberracji chromosomów (w tym z zespołem Downa);

  • z trwałymi dysfunkcjami aparatu ruchu (w tym dziecięce porażenie mózgowe, miopatie, zaniki nerwowo - mięśniowe, następstwa chorób urazowych i zapalnych OUN);

  • z zaburzeniami integracji sensorycznej;

  • z nieprawidłowym rozwojem psychomotorycznym o ustalonej lub bez ustalonej etiologii;

  • z wrodzonymi wadami rozwojowymi wielu układów

Czas trwania rehabilitacji dzieci z zaburzeniami wieku rozwojowego w ośrodku lub oddziale dziennym wynosi do 120 dni zabiegowych w roku kalendarzowym.

Pozostałe rodzaje rehabilitacji

  • rehabilitacja słuchu i mowy;

  • rehabilitacja wzroku;

  • rehabilitacja ogólnoustrojowa;

Na wymienione wyżej rodzaje rehabilitacji kierują (w zależności od typu rehabilitacji, wieku pacjenta i jego schorzenia) lekarze POZ lub lekarze specjaliści z oddziałów szpitalnych lub poradni specjalistycznych.

Rehabilitacja w szpitalu

Gdy ze względu na kontynuację leczenia wymagane są kompleksowe czynności rehabilitacyjne oraz całodobowa opieka medyczna dziecko może również skorzystać z rehabilitacji leczniczej w warunkach stacjonarnych.

W ramach tego rodzaju w zależności do schorzenia realizowane są m.in. zabiegi:

  • stacjonarnej rehabilitacji ogólnoustrojowej;

  • stacjonarnej rehabilitacji neurologicznej;

  • stacjonarnej rehabilitacji pulmonologicznej;

  • stacjonarnej rehabilitacji kardiologicznej

Skierowania na leczenie stacjonarne wystawiane są przez lekarzy specjalistów z oddziałów szpitalnych i poradni specjalistycznych.

Podczas rehabilitacji dzieci lekarze (terapeuci) ze szpitala ściśle współpracują z rodzicami lub opiekunami dziecka. Współpraca polega na uczestnictwie (w miarę możliwości) w pracy terapeuty z dzieckiem, poradnictwie i instruktażu, co do codziennej rehabilitacji dziecka już po wyjściu ze szpitala.

Ile trwa rehabilitacja?

  • czas trwania rehabilitacji ogólnoustrojowej wynosi od 3 do 6 tygodni;

  • czas trwania rehabilitacji neurologicznej zależy od rodzaju prowadzonej rehabilitacji neurologicznej i wynosi od 6 do 16 tygodni; 

  • rehabilitacja w ośrodku lub oddziale dziennym trwa od trzech do sześciu tygodni, w czasie których wykonywanych jest średnio pięć zabiegów dziennie;

  • czas trwania rehabilitacji dzieci z zaburzeniami wieku rozwojowego, słuchu i mowy, jak i wzroku wynosi do 120 osobodni w roku kalendarzowym; 

  • czas trwania rehabilitacji kardiologicznej ustalany jest indywidualnie przez lekarza ośrodka dziennego i wynosi nie więcej niż dwadzieścia cztery dni w ciągu trzech miesięcy;

  • czas trwania rehabilitacji pulmonologicznej ustala indywidualnie lekarz ośrodka dziennego. Nie może ona być krótsza niż czternaście dni i nie dłuższa niż dwadzieścia cztery dni.

Długa rehabilitacja

Jeśli ze względów medycznych rehabilitacja  dziecka w domu, w ośrodku dziennym oraz w warunkach stacjonarnych powinna trwać dłużej niż określają to przepisy lekarz prowadzący lub kierujący na taką rehabilitację powinien złożyć pisemny wniosek, który musi  zostać przekazany do oddziału  Funduszu, nie później niż w ostatni dzień rehabilitacji. Zgodę na przedłużenie rehabilitacji wydaje dyrektor oddziału Funduszu. 

w górę

Opieka lekarza i pielęgniarki w szkole

Profilaktyczną opiekę zdrowotną nad dziećmi i młodzieżą w szkole sprawują lekarz POZ, lekarz dentysta oraz pielęgniarka środowiska nauczania i wychowania, położna środowiska nauczania i wychowania albo higienistka szkolna.

Pielęgniarka, położna albo higienistka szkolna sprawują profilaktyczną opiekę zdrowotną w znajdującym się na terenie szkoły gabinecie profilaktyki zdrowotnej i pomocy przedlekarskiej.

Pielęgniarka szkolna opiekuje się dziećmi i młodzieżą szkolną do ukończenia ostatniej klasy szkoły ponadgimnazjalnej (ukończenia 19. roku życia). Dzieci realizujące obowiązek rocznego obowiązkowego przygotowania przedszkolnego na terenie szkolnym są objęte opieką zdrowotną przez pielęgniarkę lub higienistkę szkolną.

Pielęgniarkę albo higienistkę szkolna przede wszystkim wykonuje i interpretuje testy  przesiewowe, które pozwalają w porę wykryć nieprawidłowości:

  • rozwoju fizycznego (pomiary: wysokości i masy ciała) z określeniem współczynnika masy ciała (Body Mass Index – BMI);

  • układu ruchu, w tym bocznego skrzywienia kręgosłupa i nadmiernej kifozy piersiowej, zniekształceń statycznych kończyn dolnych;

  • zeza (Cover test, test Hirschberga);

  • ostrości wzroku;

  • widzenia barw;

  • słuchu (badanie orientacyjne szeptem);

  • ciśnienia tętniczego krwi.

Pielęgniarki szkolne powinny także wykrywać zaburzenia statyki ciała i wady wymowy.

Kiedy badania profilaktyczne?

  • roczne obowiązkowe przygotowanie przedszkolne;

  • klasa III szkoły podstawowej;

  • klasa V szkoły podstawowej;

  • klasa I gimnazjum;

  • klasa I szkoły ponadgimnazjalnej

  • ostatnia klasa szkoły ponadgimnazjalnej do ukończenia 19 roku życia.

Dziecko niepełnosprawne i chore w szkole

Pielęgniarka szkolna opiekuje się także uczniami z chorobami przewlekłymi i niepełnosprawnością, w tym realizuje, wyłącznie na podstawie zlecenia lekarskiego i w porozumieniu z lekarzem POZ, pod którego opieką na co dzień jest uczeń, zabiegów i procedur medycznych koniecznych do wykonania u ucznia podczas pobytu w szkole np. cewnikowanie, badanie poziomu cukru we krwi lub pomoc przy obsłudze pompy insulinowej.

Dokumentacja medyczna ucznia

Twoje dziecko ma w szkole kartę zdrowia ucznia. Prowadzi ją pielęgniarka, położna lub higienistka szkolna na zasadach określonych w przepisach o dokumentacji medycznej.

W karcie zdrowia ucznia wpisywane są informacje na temat pomiaru wysokości i masy ciała ucznia, pomiaru ciśnienia tętniczego krwi, badania ostrości wzroku i słuchu oraz wykonywanych testów przesiewowych do wykrywania zeza i zaburzeń układu ruchu (skoliozy, kifozy piersiowej, koślawości kolan, stóp płasko-koślawych).

W karcie zdrowia ucznia wpisywane są również informacje na temat przebytych chorób, problemów zdrowotnych, szkolnych, społecznych i kwalifikacji do wychowania fizycznego, a także obserwacje pielęgniarki i wywiady środowiskowe. Tak jak w przypadku dokumentacji medycznej rodzic ma prawo do odpłatnego skopiowania karty zdrowia ucznia. 

Fluoryzacja w szkole

Grupowa profilaktyka fluorkowa to świadczenie realizowane metodą nadzorowanego szczoteczkowania zębów u uczniów szkół podstawowych (klasy I-VI) preparatami fluorkowymi 6 razy w roku, w odstępach co 6 tygodni. Fluoryzację prowadzi (tylko i wyłącznie!) pielęgniarka, położna lub higienistka szkolna w roku szkolnym tylko w tych szkołach, które znajdują się na obszarach gdzie poziom fluorków w wodzie pitnej nie przekracza wartości 1 mg/l.

Uwaga! Fluoryzacja w wyżej podanym zakresie jest bezpłatna. Nie zgadzaj się na fluoryzację (także bezpłatną) prowadzoną przez inne osoby (firmy, poradnie) niż te które na co dzień opiekują się twoim dzieckiem w szkole.

Pielęgniarka lub higienistka szkolna prowadzi ponadto edukację w zakresie zdrowia jamy ustnej.

Szczepienia ochronne

W Polsce szczepienia obowiązkowe są realizowane według kalendarza szczepień u pacjentów do 19 roku życia oraz u osób szczególnie narażonych (np. studentów medycyny, pracowników ochrony zdrowia).

Obecnie do grupy szczepień obowiązkowych należą szczepienia przeciwko: gruźlicy, błonicy, krztuścowi, polio (poliomyelitis), odrze, śwince, różyczce, tężcowi, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B (WZW typu B) oraz zakażeniom przeciwko Haemophilus influenzae typu B (Hib). W przypadku osób z grup podwyższonego ryzyka także przeciwko: pneumokokom, ospie wietrznej, błonicy, tężcowi i wściekliźnie.

Szczepienia obowiązkowe są bezpłatne. Jednak jeśli rodzic zdecyduje się zastosować inne szczepionki niż te, które są refundowane, poniesie koszt ich zakupu.

  • Przepisy prawa nakładają na rodziców obowiązek wykonania ww. szczepień u dzieci. Każde szczepienie musi być poprzedzone wnikliwym badaniem lekarskim i kwalifikacją do jego przeprowadzenia.

Pierwsze szczepienia przeciwko gruźlicy, WZW typu B dziecko otrzymuje już w pierwszych dobach swojego życia, kiedy przebywa na szpitalnym oddziale noworodkowym. Kolejne szczepienia (przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, WZW typu B, Hemophilus influenzea typ b i ewentualnie szczepienia z grupy zalecanych), które najlepiej wykonać w 6 – 8 tygodniu życia dziecka, należy umówić w wybranej poradni. Przeciwko odrze, śwince lub różyczce szczepienie należy przeprowadzić między 13. a 14. miesiącem życia.

W razie choroby dziecko nie jest szczepione, a termin i sposób dalszego szczepienia ustala lekarz. W określonych sytuacjach ustalany jest dla dziecka Indywidualny kalendarz szczepień.

w górę

Zintegrowany Informator Pacjenta

Sprawdź czy jest ubezpieczone i ile za jego leczenie zapłacił NFZ (z Twoich składek)

Zachęcamy rodziców do założenia konta dla swojego dziecka w wieku od 0 do 18 r.ż. Od 16 r. ż.  konto w ZIP można założyć dla siebie – wystarczy dowód tymczasowy lub paszport.

Konto w ZIP to między innymi:

  • możliwość sprawdzenia online, czy dziecko jest ubezpieczone

  • wirtualna historia leczenia dziecka refundowanego przez NFZ – leki, wizyty u lekarza, pobyty w szpitalu od 2008 roku

  • możliwość łatwego sprawdzenia, co sfinansował NFZ, zwłaszcza jeśli dziecko leczy się przewlekle, a jego leczenie opłacane jest przez różne instytucje

Dane dostępowe do ZIP dla dziecka pracownik NFZ wyda tylko tej osobie, która zgłosiła dziecko do ubezpieczenia zdrowotnego. Najczęściej jest to matka lub ojciec dziecka.
Dziecko może być zgłoszone do ubezpieczenia także przez babcię, dziadka, współmałżonka rodzica dziecka lub opiekuna prawnego w ramach rodziny zastępczej lub rodzinnego domu dziecka – wówczas ta osoba otrzyma dane dostępowe do ZIP.

Aby mieć dostęp do historii leczenia dziecka, dorosły musi założyć konto dla siebie, ponieważ logowanie do konta dziecka odbywa się poprzez konto dorosłego.

Serdecznie zapraszamy do założenia konta w siedzibach NFZ.

 

w górę

Zgłoś dziecko do ubezpieczenia – to obowiązek

Przypominamy, że rodzice podlegający ubezpieczeniu zdrowotnemu mają obowiązek zgłosić do ubezpieczenia swoje dzieci. Może to uczynić oboje rodziców. W tym celu powinni poinformować swojego płatnika składek (najczęściej pracodawcę) o członkach rodziny, których chcą zgłosić do ubezpieczenia zdrowotnego.  Zgłoszenie powinno zostać dokonane niezwłocznie, np. po narodzinach dziecka.

Jeżeli żaden z rodziców nie podlega  obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego lub nie jest osobą uprawnioną do świadczeń na podstawie innych przepisów, do ubezpieczenia zdrowotnego mogą zgłosić dziecko np. ubezpieczeni dziadkowie.

Trzeba pamiętać, że w  przypadku zmiany pracodawcy członkowie rodziny zostaną wyrejestrowani z ubezpieczenia, dlatego należy ponowić  zgłoszenie u nowego pracodawcy.
Jeżeli dziecko zostało prawidłowo zgłoszone do ubezpieczenia, jest uprawnione do świadczeń i  za jego leczenie zapłaci NFZ.