Dzięki zasadom obowiązującym w państwach członkowskich Unii Europejskiej, osoby ubezpieczone w powszechnym systemie ubezpieczenia zdrowotnego w jednym kraju mają prawo do opieki zdrowotnej w pozostałych krajach Wspólnoty, a  także w państwach należących do Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu - EFTA. Korzystanie z tej możliwości opiera się jednak na zasadach, których należy przestrzegać: 

1. Podczas pobytu czasowego (np. turystycznego) w innym państwie członkowskim UE/EFTA ubezpieczony ma prawo do świadczeń zdrowotnych niezbędnych z medycznego punktu widzenia (art. 25 ust. 3 Rozporządzenia nr 987/2009).  
2. Należy korzystać z usług zdrowotnych w placówce, która ma umowę z miejscową kasą chorych (powszechnym ubezpieczycielem, odpowiednikiem NFZ). 
3. Świadczenia udzielane są za okazaniem Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego (EKUZ); wymagany jest także dokument ze zdjęciem, potwierdzający tożsamość. 
4. Świadczenia zdrowotne udzielane są na zasadach obowiązujących w kraju pobytu. 
5. W większości krajów europejskich pacjent dopłaca do świadczeń z własnej kieszeni; jest to udział własny pacjenta w koszcie świadczenia i nie podlega on refundacji. 
6. Przed wszelkimi kosztami niepodlegającymi refundacji chroni indywidualna polisa, którą zaleca się wykupić przed wyjazdem za granicę.
7. Brak EKUZ może oznaczać konieczność zapłacenia za świadczenie z własnej kieszeni; oryginały rachunków lub faktur (podstemplowane, podpisane i opatrzone pieczątką placówki) wraz z oryginałami dowodów zapłaty są podstawą wystąpienia o refundację do ubezpieczyciela w kraju pobytu lub do NFZ po powrocie do Polski; wniosek o zwrot kosztów leczenia należy złożyć do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania oddziału NFZ; refundacji nie podlegają koszty, które są udziałem własnym pacjenta.
8. Leczenie planowe wymaga udokumentowanej zgody NFZ, inaczej odbywa się ono na koszt ubezpieczonego.

Świadczenia niezbędne to niezaplanowane zdarzenia wymagające interwencji medycznej, której brak może doprowadzić do utraty zdrowia lub życia.

Zakres w/w świadczeń określa lekarz, który ich udziela w nagłej potrzebie, w razie wypadku, nagłego zachorowania, nagłego pogorszenia stanu zdrowia. Przysługują one osobom czasowo przebywającym w innym państwie członkowskim, w tym przede wszystkim turystom, emerytom i rencistom, osobom odbywającym studia lub szkolenia zawodowe oraz pracownikom wysłanym. Za niezbędne świadczenia uznaje się także dializy nerek i podłączenie do aparatu tlenowego, jeżeli stanowią część rozpoczętego, regularnego i ciągle trwającego leczenia. W przypadku chorób przewlekłych, przed wyjazdem należy się skontaktować z palcówką świadczącą dane usługi, by mieć gwarancję uzyskania świadczenia. Jeżeli jednak celem podróży chorego do innego państwa członkowskiego jest uzyskanie tych świadczeń, wówczas traktowane są one jako leczenie planowe.

Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego jest dowodem ubezpieczenia w NFZ i uprawnia do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej w danym kraju w sytuacji niezbędnej z medycznego punktu widzenia i na zasadach kraju pobytu. Ubezpieczony pacjent nie musi za świadczenie zapłacić, jeśli jest ono finansowane przez tamtejszą kasę chorych, będącą odpowiednikiem polskiego NFZ.

Zasady kraju pobytu to zasady korzystania z opieki zdrowotnej w danym kraju. Są one bardzo zróżnicowane.
W niektórych państwach członkowskich płaci się za pierwszą wizytę u lekarza rodzinnego lub specjalisty, w innych trzeba pokryć koszt hotelowy hospitalizacji, w jeszcze innych za świadczenie należy zapłacić, a następnie wnioskować do ubezpieczyciela o zwrot poniesionych kosztów (tak jest w Belgii, Francji i Luksemburgu). Przed wyjazdem za granicę należy się zapoznać z zasadami udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w krajach, przez które odbywać się będzie podroż, lub w których planowany jest odpoczynek. Szczegółowe informacje.

Koszt nierefundowany to udział własny pacjenta w koszcie leczenia - obowiązuje on w większości państw członkowskich UE/EFTA. Pacjent dopłaca do świadczenia zdrowotnego z własnej kieszeni i jest to koszt nierefundowany. Współpłacenie dotyczy wizyty u lekarza rodzinnego lub u specjalisty, dopłaty do leków na receptę, pobytu w szpitalu - pacjent opłaca koszty hotelowe i wyżywienie, świadczeń ratownictwa medycznego udzielanych w wyniku uprawiania sportów ekstremalnych, a także, w większości przypadków, kosztów transportu sanitarnego oraz kosztów w ramach prywatnych placówek medycznych nie rozliczających się w ramach powszechnego systemu.

Polisy indywidualne. W miejscowościach turystycznych często brakuje palcówek, które mają umowę na wykonywanie świadczeń dla osób ubezpieczonych w powszechnych systemach. W takich sytuacjach polisa pokrywa koszty związane z leczeniem w dowolnej palcówce, w określonym zakresie lub do kwoty wskazanej w polisie. Przed skorzystaniem ze świadczenia należy się skontaktować z ubezpieczycielem, który wystawił polisę. Polisy ubezpieczają także przed innymi kosztami, których NFZ nie finansuje (udział własny pacjenta w koszcie świadczenia, patrz: koszt nierefundowany).

Turyści z państw członkowskich  UE/EFTA w Polsce. Turyści przyjeżdżający do Polski z państw członkowskich UE/EFTA mają prawo do świadczeń zdrowotnych w Polsce na takich samych zasadach, jak ubezpieczeni Polacy, ale prawo to dotyczy jedynie świadczeń niezbędnych do ratowania zdrowia i życia. Na podstawie EKUZ lub  Certyfikatu tymczasowego mogą korzystać ze świadczeń zdrowotnych w palcówkach, które mają umowę z Narodowym Funduszem Zdrowia.

{xtypo_button1} Powrót{/xtypo_button1}